คุณโทมาโกะเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียนฟุโซ

เคยมีประวัติว่า รถเมล์เที่ยว 8.17 น. ที่โทมาโกะขึ้นเป็นประจำ
มีนักเรียนชายจากโรงเรียนต่างๆขึ้นมาแน่นถึงขนาดรถเคลื่อนไม่ได้มาแล้ว

"เรื่องที่พวกเราสนใจกันมากก็คือ ทำไมคุณโทมาโกะจึงไม่มีแฟน
หรือว่าคุณโทมาโกะคาดหวังเกี่ยวกับชายในอุดมคติเอาไว้สูงมาก
หวังว่าคงไม่ถึงขนาดต้องเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวนะครับ"

"พวกนสพ.นี่ยังไง ฉันไม่ใช่คนไร้สมองถึงขนาดนั่งรอเจ้าชายขี่ม้าขาวหรอกนะ!!

ฉันมีความฝันย่ะ ฉันอยากจะเดินคุยกับแฟนไปตามถนนที่มีต้นไม้ร่มรื่น
ทำไมพวกคุณไม่เข้าใจกันนะ ฉันคิดว่าผู้ชายน่าจะมีบุคลิกที่น่ายำเกรงมากกว่านี้
ฉันอยากจะไล่ตามเสน่ห์ของผู้ชายคนนั้น"

หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ คุณโทมาโกะ ก็พบรัก

ผู้ชายคนนั้นชื่อชุนเป

ชุนเปเป็นผู้ชายธรรมดา ผลการเรียนปานกลาง หน้าตาไม่โดดเด่น
แม้จะอยู่ชมรมชกมวย แต่ก็แพ้ KO ทั้งชมรม อยู่บ่อยๆ

คิโยโกะ เพื่อนสนิทของโทมาโกะยังถึงกับเอ่ยปากว่า

แต่ทำไมคุณโทมาโกะถึงยังรักชุนเปนะ...

ร่ายมาเสียยาว การ์ตูนที่ว่ามานี่คือ รักทระนง หรือในชื่อใหม่ที่บงกชขอลิขสิทธิ์มาพิมพ์ สู้เต็มที่ลุยเต็มร้อย เป็นผลงานของ อ.ฮิจิริ จิอากิ นักเขียนการ์ตูนคนโปรดของเราคนหนึ่ง

งานเขียนของอาจารย์เป็นงานเขียนในเชิงนิยายที่ให้ความละเมียดละไม และลงลึกถึงความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร ตัวละครของอ.จึงมักจะทำให้เมื่อเราอ่านไปแล้วรู้สึกสนิทสนมด้วย ราวกับได้รู้จักมักจี่กันจริงๆ

รักทระนง ถือว่าเป็นงานเขียนที่ดีที่สุดของอ.เรื่องหนึ่งตั้งแต่เราเคยอ่านมา หลายต่อหลายฉากในเรื่อง ทำให้เรารู้สึกหนึบในหัวใจ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่จะเกิดเมื่อเราได้อ่านนิยายดีๆ หรือดูหนังที่ซาบซึ้งมากๆสักเรื่องหนึ่ง

นางเอกของเรื่องคือ คุณโทมาโกะ ซึ่งแม้จะเป็นผู้หญิงที่ดูเพียบพร้อม แต่จริงๆแล้วก็เป็นผู้หญิงธรรมดาๆเท่านั้นเอง โดยเฉพาะในเรื่องของหัวใจ เพราะเธอก็อกหักดังเป๊าะกับรักครั้งแรก ไม่ต่างอะไรจากคนอื่นเลย เมื่อได้รับคำตอบจากชุนเป หลังจากเขาชนะการแข่งมวย เพื่อคุณโทมาโกะ

ผมรักการชกมวย รักร้านขายปลา รักที่จะแข่งรถ
โลกนี้มีสิ่งที่ผมรัก แล้วยังไม่ได้เข้าไปสัมผัสอีกมากมายนัก
คุณโทมาโกะ เป็นคนที่มีรอยยิ้มเสมอ มีคุณทำให้คนอื่นเป็นสุข ผมก็พลอยเป็นสุขไปด้วย
ผมมีความสุขมากพอแล้วครับ คุณโทมาโกะ

นี่คือการบอกตรงๆว่า ชุนเปมีสิ่งที่ชอบอยู่มากมาย แต่ในจำนวนนั้นไม่มีคุณโทมาโกะอยู่ด้วย

คุณโทมาโกะยิ้มบางๆรับคำตอบนั้น แต่เธอก็ยังตัดใจจากชุนเปไม่ได้อยู่ดี

แต่นั่นเป็นความรู้สึกทั้งหมดของชุนเปจริงๆน่ะเหรอ

ชุนเป ฉันน่ะ เป็นผู้หญิงที่ธรรมดามากเลยนะ
ธรรมดากว่าที่ชุนเปคิดเอาไว้เยอะแยะ
ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงที่เก่งกาจอะไรเลย
สิ่งเดียวที่ถือว่าเก่งมาก คือการที่ฉันรักชุนเปยังไงล่ะ
ฉันคิดว่า ฉันเก่งมากทีเดียว

ตัวละครของอ.ฮิจิริ จริงๆแล้วก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปจากตัวละครในการ์ตูนเรื่องอื่นๆ แต่เป็นตัวละครที่ทำให้เราเกลียดไม่ลง หลายครั้งที่ทำให้เรารู้สึกว่า เห็นอกเห็นใจตัวละครตัวนั้นราวกับเป็นเรื่องของตัวเองด้วยซ้ำ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เราได้พบในการ์ตูนบ่อยครั้งนัก

อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ หมดสมัยที่ผู้หญิงจะร้องไห้เพราะเรื่องแบบนี้แล้ว

คุณโทมาโกะไม่ได้ร้องไห้ เธอยืนตัวตรงหน้าเชิด ไม่มองใครเลย
หากมองจากภายนอก ก็คงจะเห็นเธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่ท่าทางไม่น่ารักคนหนึ่งเท่านั้น

ตัวชุนเป ต่างจากพระเอกการ์ตูนผู้หญิงทั่วไปอยู่มากเหมือนกัน ชุนเปไม่ใช่หนุ่มเนื้อหอม ไม่ใช่คนหล่อปิ๊ง หยิ่ง เงียบขรึม ปากร้าย หรือดูถูกผู้หญิงเรียกว่า ไม่เข้าสูตร รักนะเด็กโง่ เลยสักนิดเดียว แม้ตอนหลังๆชุนเปจะเท่ขึ้นมาก แต่นั่นก็เป็นความเชื่อมั่นในตัวเองและความพยายามที่ค่อยๆมีขึ้นในภายหลัง ทำให้ความเป็นลูกผู้ชายของเขาโดดเด่นออกมา

ฉันเคยบอกพวกเธอแล้วไง ว่าชุนเปน่ะ แตกต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ
เค้าเป็นคนเก่งทีเดียว รอแต่ให้แสดงออกมาเท่านั้น

ในเรื่องไม่มี The Big Misunderstanding ไม่มีการตบตีแย่งชิงผู้ชาย หรือนางมารร้ายที่คอยบ่อนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกนางเอก แม้แต่ตัวละครที่ดูเหมือนจะเป็นศัตรูหัวใจของคนทั้งสอง กลับกลายเป็นตัวละครที่คนเขียนเอาใจใส่ในความรู้สึก มีminor plot แทรกไว้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของคิโยโกะ และมิโดริเพื่อนสนิทของโทมาโกะ รวมทั้งโคมัตสึ และน้องสาวของโคมัตสึที่เป็นคู่แข่งหัวใจของคู่พระนาง มีการผูกเข้าหากับพล็อตหลักได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงเลยแม้แต่น้อย

ความพิเศษของการ์ตูน อ.ฮิจิริ อย่างหนึ่งก็คือ อ.สามารถเขียนการ์ตูนรักได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีการจูบเลย เรื่องนี้ก็เช่นกัน เป็นเรื่องที่จบแปดเล่มโดยไม่มีฉากจูบเลยแม้แต่ครั้งเดียว (ซึ่งอาจจะไม่ค่อยถูกใจนักอ่านปัจจุบันสักเท่าไหร่นัก รึเปล่า ^^;)

"ทำไมชุนเปจึงรู้จักฉันดีนัก ในขณะที่ฉันไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับตัวชุนเปเลย
ฉันไม่เข้าใจเลยนะว่า ทำไมชุนเปจะต้องไปเป็นนักมวยอาชีพด้วย"

"แต่ฉันกลับคิดว่า คุณโทมาโกะเป็นคนเดียวที่เข้าใจฉันได้ดีที่สุด
ฉันเป็นคนไม่เอาไหน เป็นเหมือนเด็กเล็กๆที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับตัวเองดี
เรื่องที่อยากพูด ก็ติดอยู่แค่ริมฝีปาก พูดออกไปได้ไม่ถึงครึ่งของที่อยากจะพูดออกไป แต่เมื่อมีคนมาบอกว่า ชอบความไม่เอาไหนแบบที่ฉันเป็นอยู่ ฉันก็อดจะดีใจไม่ได้
ฉันดีใจจริงๆที่มีคนคิดแบบนั้นกับฉัน"

หิมะโปรยปรายลงมาบนไหล่ของชุนเปอย่างนุ่มนวล

ว่ากันว่า รักครั้งแรกจะฝังใจไปตลอดชีวิต มันเป็นความรู้สึกที่ลึกล้ำจริงๆนะ

เรื่องนี้แนะนำเต็มร้อยค่ะ ^_^