ตอบเม้นต์ครั้งก่อน

คุณ poor25hr. > ถ้าสนใจก็ตามอ่านจากที่นี่ได้ค่ะ

น้ำตาล > เย้ งั้นอาศัยที่ตรงนี้แจ้งละกันค่ะ ว่ามีคนเห็นมีวางขายที่ Boomerang นะคะ

คุณ narangina > คือ ที่เราคิดว่า ฮอคเกิ้ล คล้ายพ่อแม่ เพราะส่วนใหญ่ในสายตาเด็กฝรั่ง ลักษณะของพ่อแม่ก้ำกึ่งกับเพื่อนค่ะ ฉากเต้นรำครั้งหน้าแล้วค่า

คุณ funkyteaz > เห็นด้วยค่ะ น่าสะสมมากๆ อย่างน้อยก็เทคนิคที่ครีเอทีฟ แบบไม่ต้องพึ่ง CG ^_^

ต่อนะค้า

หลังจากที่ฮอคเกิ้ลหนีไป ซาร่าห์ก็เดินไปตามเสียงคำราม และพบกับสัตว์ประหลาดขนรุงรังหน้าตาเหมือนเยติผสมอุรังอุตังห้อยหัวอยู่

"ฉันไม่กลัวหรอก สิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นอย่างรูปลักษณ์ภายนอกเสมอไป" ซาร่าห์พูดกับตัวเอง

พอเธอเข้าไปใกล้อีก ก็เห็นว่า สัตว์ประหลาดที่กำลังร้องโหยหวนตัวนั้น ถูกจับมัดมือมัดเท้า โดยพวกก็อบลินที่ใช้ตัวประหลาดฟันแหลมคอยกัดทึ้งมันอยู่

ซาร่าห์รู้สึกสงสารมันมาก ได้แต่คิดว่า ถ้ามีก้อนหินมาขว้างไล่พวกก็อบลินก็ดีสิ

ทันใดนั้น ก้อนหินขนาดเหมาะมือก็กลิ้งมาหาเธอ ซาร่าห์หยิบก้อนหินขว้างพวกก็อบลินก้อนแล้วก้อนเล่าจนพวกมันตกใจหนีไป

หลังจากนั้นซาร่าห์ก็เข้าไปใกล้ผูกมิตรกับสัตว์ประหลาดที่พูดจาได้ไม่กี่คำ แต่พอจะคุยกันรู้เรื่องว่า มันชื่อ ลูโด มันออกจะโง่ๆสักนิด และไม่รู้ทางไปใจกลางเขาวงกตเลย

ซาร่าห์ออกเดินทางกับลูโด และพบกับประตู ที่มีห่วงเคาะประตูหน้าตาประหลาด พูดได้ สองบาน

ที่เคาะประตูที่มีห่วงร้อยหูบอกว่า ฟังซาร่าห์ไม่ค่อยได้ยิน ส่วนที่คาบห่วง พูดจาแทบฟังไม่รู้เรื่อง ซาร่าห์จึงดึงห่วงออกจากปากของมัน

พอถามว่า จะผ่านไปได้อย่างไร มันก็บอกว่า ต้องเคาะประตู แต่มันกลับไม่ยอมเปิดปากให้ซาร่าห์ใส่ห่วงเข้าไปเหมือนเดิม ซาร่าห์จึงต้องใช้ทริกนิดหน่อย


ในขณะเดียวกัน ทางจาเร็ธ ที่อุ้มโทบี้นั่งเล่นอยู่ในปราสาท ก็กระหยิ่มยิ้มย่องว่าเหลือเวลาอีกเพียงประมาณ 4 ชั่วโมงเท่านั้น

มีก็อบลินตัวน้อยคอยขัดรองเท้าซะด้วย

ฝั่งซาร่าห์กับลูโดที่เดินทางอยู่ในป่า เดินไปสักพักก็ปรากฎว่าลูโดตกหลุมพรางหายต๋อมไป เหลือซาร่าห์เดินอยู่คนเดียว

ฮอคเกิ้ลซึ่งอยู่ในป่าเช่นกัน ได้ยินเสียงซาร่าห์ร้องดังมา "ฮอคเกิ้ล ช่วยฉันด้วย!"

"ฉันมาแล้วซาร่าห์!" ฮอคเกิ้ลหันหลังจะวิ่งกลับไปก็พบกับ

ฮอคเกิ้ลพยายามแก้ตัวเป็นพัลวัน แต่จาเร็ธยิ้มอย่างรู้ทัน

"ฉันมีแผนใหม่" จาเร็ธว่า แล้วเปลี่ยนลูกแก้วในมือให้กลายเป็นลูกพีช "นายเอาสิ่งนี้ให้เธอซะ"

"อะ..อะไรน่ะ"

"ของขวัญไง"

"มันจะเป็นอันตรายมั้ย ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ"

"อะไรกัน ฮอคเกิ้ล น่าประหลาดใจจริงๆ" จาเร็ธน้ำเสียงเยาะเย้ย "หลงสาวน้อยนั่นหัวปักหัวปำแล้วงั้นสิ นายนึกเหรอว่า จะมีสาวคนไหนมาใส่ใจกับคนแคระหน้าย่นอัปลักษณ์อย่างนาย"

"แต่เธอบอกว่า ฉันเป็น.." ฮอคเกิ้ลค้านไม่ทันจบประโยค จาเร็ธก็สวน

"อะไร สหายคู่ใจ? เพื่อน? งั้นรึ!?" ราชาก็อบลินแค่นเสียง บิดหูใหญ่ๆของฮอคเกิ้ลจนคนแคระแทบหน้าคว่ำ "ถ้านายไม่เอาสิ่งนั้นให้เธอ ฉันจะส่งนายไปอยู่ที่บึงเหม็นโฉ่นิรันดร์กาล"

พอฮอคเกิ้ลรับคำแล้วเดินห่างออกไป จาเร็ธก็ตะโกนตาม "นี่ฮอคเกิ้ล แต่ถ้าเจ้าหล่อนจูบนายนะ" จาเร็ธว่า "ฉันจะให้เสกให้นายเป็นเจ้าชาย"

ฮอคเกิ้ลหันขวับตาค้าง "จ..จริงเหรอ"

"เจ้าชายแห่งบึงเหม็นโฉ่ไงเล่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

ซาร่าห์ซึ่งอยู่ในป่าได้ยินเสียงกลองจังหวะเร้าใจ จึงเข้าไปใกล้ แล้วก็พบกับ

พวก Fierys ที่ร้องเพลงและเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง สนุกสนานกับการถอดหัว ถอดขา แยกชิ้นส่วนตัวเอง แล้วก็พาลจะมาแยกชิ้นส่วนซาร่าห์ด้วย เพื่อให้มา "เล่น" กัน

ซาร่าห์ถอดหัวพวก Fierys ขว้างทิ้ง แล้วรีบวิ่งหนีมา แต่มันก็ยังตามมาติดๆ

ขณะที่เธอมาถึงทางตันนั้น อัศวินขี่ม้าขาวที่มาช่วยเธอก็คือ ฮอคเกิ้ลนั่นเอง เขาส่งเชือกให้เธอปีนขึ้นหนีมาได้สำเร็จ

"ฮอคเกิ้ล เธอกลับมาช่วยฉัน" ซาร่าห์ร้องด้วยความดีใจ แล้วก้มลงหอมแก้มฮอคเกิ้ล

"ไม่! ไม่! อย่านะ!" ฮอคเกิ้ลร้องเสียงหลง แต่ไม่ทันแล้ว พื้นดินแยกออกแล้วทั้งสองก็หล่นปุ๊ลงไปตามอุโมงค์ใต้ดิน จนโผล่ออกมายังที่โล่ง ซึ่งฮอคเกิ้ลฉวยกิ่งไม้ไว้ได้ทัน ก่อนที่ทั้งสองคนจะตกลงไปใน


บึงเหม็นโฉ่

ทั้งสองค่อยๆเขยิบไปตามหน้าผา จนมาถึงพื้นดิน

และได้พบกับลูโดที่กำลังร้อง เหม็นๆๆๆ

คณะพรรคมองเห็นสะพานที่จะข้ามบึงออกไป แต่เมื่อรีบรุดไปถึง ก็มีอัศวินผู้พิทักษ์สะพานออกมาขวางหน้า

ซึ่งแนะนำตัวเองว่าชื่อ เซอร์ ดิดีมัส Didymus

ลูโดกับดิดีมัสสัประยุทธ์ (ลูโดจับดิดีมัสห้อยหัว โดยดิดีมัสร้องโหวกเหวก และดิ้นไปมา) ดิดีมัสก็ตกลงเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับลูโด ="= แต่บอกว่า แม้เขาจะให้ลูโดข้ามสะพานไปได้ แต่คนอื่นห้ามข้าม เพราะเขาได้สาบานไว้แล้ว

"เธอสาบานไว้ว่ายังไง" ซาร่าห์ถาม

"ว่าจะไม่มีใครข้ามสะพานนี้ไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน" ดิดีมัสตอบ

"งั้น.. ฉันขออนุญาตให้พวกเราข้ามสะพานนี้ไปได้รึเปล่า"

ดิดีมัสชะงักไป เหมือนไม่เคยได้คิด มันเอียงคออยู่สักพักก็ตอบว่า "อืม.. ได้"

แต่สะพานนั้นไม่แข็งแรงพอ จึงหักเสียกลางทาง ขณะที่ทุกคนกำลังตกใจ ลูโดก็ร้องคำราม เรียกหินจากใต้บึงให้ผุดขึ้นมาให้ซาร่าห์เดินข้ามไปได้ (แล้วรองเท้าไม่เหม็นหมดเรอะ สงสัยเป็นบ้า =_=") ลูโดบอกว่า หิน เป็น เพื่อนของเขา

เซอร์ดิดีมัสตกลงใจจะเดินทางไปกับพวกซาร่าห์ด้วย โดยขี่ม้าม้า (?) คู่ใจ ชื่อ แอมโบเซียส ซึ่งหน้าตาเหมือนเจ้าเมอร์ลิน หมาของซาร่าห์ไม่ผิดเพี้ยน

คณะพรรคเดินทางต่อไปในป่า ฮอคเกิ้ลเริ่มสำนึกถึงคำสั่งของจาเร็ธที่ต้องเอาลูกพีชให้ซาร่าห์ เขารู้ดีว่า จาเร็ธคอยมองเขาอยู่ตลอดเวลาผ่านลูกแก้วคริสตัล

ในขณะที่ทุกคนกำลังบ่นหิว ฮอคเกิ้ลจึงมอบลูกพีชให้ ซาร่าห์รับมาด้วยความยินดี และกัดกร้วมลง

"ฉันรู้สึก..แปลกๆ"

"ปราสาทอยู่ข้างหน้าแล้ว มายเลดี้!" เซอร์ดิดีมัสร้องเรียก "มายเลดี้?"

แต่ซาร่าห์ไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

ความคิดหลังจากดูครั้งนี้

อีกครั้งหนึ่งที่เราได้เห็นการเติบโตของซาร่าห์ เธอไม่วิ่งหนีเสียงคำรามและหน้าตาหน้ากลัวของลูโด แต่กลับช่วยมัน จนได้สัตว์ประหลาดตัวโตมาเป็นเพื่อน (ต้นแบบมาจากชิววี่รึเปล่านะ จอร์จลูคัสเป็นโปรดิวเซอร์เรื่องนี้ซะด้วยสิ) เมื่อก่อนตอนดูแรกๆ ชอบลูโดมากๆ สงสัยว่าสมัยเด็กๆ อยากได้เพื่อนตัวโตๆมาอยู่ข้างๆเรามั้ง แต่ตอนนี้โตแล้ว เลยเฉยๆ ^_^;

ฉากเอาลูกพีชให้ฮอคเกิ้ล "A bosom companion!? Friend!?" ต้องฟังจาเร็ธแค่นเสียง จะรู้ว่าลมเพชรหึงอู้เข้ามาเลย เห็นได้ชัดว่า จาเร็ธสุดแสนจะอิจฉาฮอคเกิ้ลที่ได้เป็นเพื่อนกับซาร่าห์ แหม ก็ตัวเองมัวแต่ทำเท่นะ เข้าสูตรเด็กผู้ชายที่หึงจนตาลายที่ผู้หญิงที่ตัวเองชอบให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่า แต่ยังต้องทำฟอร์ม

มีฉากที่จะละเลยไม่พูดถึงไปไม่ได้ อยู่บรรทัดข้างล่างนี้ คำเตือน กดอ่านแล้วมาหาว่าเราล้างสมองไม่ได้นะ

คือกางเกงรัดรูปของป๋า น่ะ ^^; เอ้อ ง่า.. คือตอนเราเป็นเด็กๆนี่ ดูแล้วไม่ได้คิดอะไรเลยแม้แต่เศษเสี้ยว แต่โตขึ้นมาแล้ว ตอนแรกดูแบบจิตใจปกติแล้วก็ยัง...อ้ะนะ คือมันชัดตั้งแต่ฉากร้องเพลงแล้วล่ะ แต่ถึงฉากนี้นี่มัน..อ่า..ทิ่มตาโดยไม่อาจหลบเลี่ยงได้อ้ะ นี่พยายามย่อรูป และหาที่ไม่ค่อยชัดมาแล้ว ขอบอก (โฮๆๆ เค้าเสีย the grace of youth ไปแล้วจริงๆนั่นแหละ) อันนี้เป็นสิ่งที่เราเห็นพร้อมๆกับคนอื่นๆ แต่เราไม่เห็นด้วยกับการ over analyze ด้วยการตีทุกอย่างเป็นสัญลักษณ์ไปหมด เราว่ามันเว่อร์ไป เพราะถ้าทำงั้น Labyrinth จะกลายเป็นหนังที่อุดมไปด้วยสัญลักษณ์ทางเพศไปหมดจนน่ากลุ้มเชียวล่ะ

สำหรับ Fiery เรามองว่า ถ้า Oubilette คือความหดหู่ (emotional) ของวัยรุ่น พวก Fiery ก็คือ ความบ้าระห่ำ ของวัยนี้ ที่มักจะพาให้เราลองทำอะไรแปลกใหม่ได้มากหมายหลายอย่าง แม้ว่าอาจจะเป็นอันตรายกับตัวเองและคนอื่น โดยไม่สนใจชาวบ้าน (นึกถึงซิ่งรถ ลองยา เซ็กซ์ ฯลฯ) แต่โชคยังดีว่า แม้ซาร่าห์จะถูกเสียงกลองที่ระทึกใจดึงดูดให้เข้าไปใกล้ แต่เธอก็หนีออกมาได้ทัน

ฉากของเซอร์ดิดีมัส แสดงให้เห็นการเติบโตของซาร่าห์อีกครั้ง เธอไม่ได้โวยวาย (เหมือนเมื่อตอนต้นเรื่อง) เมื่อดิดีมัสไม่ยอมให้เธอผ่านไป แต่กลับถามเหตุผล และรู้จักที่จะถามคำถามที่ถูกต้อง จนกระทั่งผ่านสถานการณ์ไปได้

ครั้งหน้าเป็นฉากเต้นรำที่ทุกคนรอคอย ^_^

Comment

Comment:

Tweet

อุ้ยส!!
ฉากนั้น ที่ลง ต้องการไห้เห็น จาเรธ บิดหู
ฮอคเกิ้ล หรือ มีจุดประสงค คะคุ้นนนน
ดูมม ดูมม ตุ้มม ตุ้มม
อิอิ รัด ได้อิก โดย ไม่ไช้เอฟเฟกก

#2 By vet_wing (78.101.248.232) on 2009-06-11 06:19

ชอบสัตว์ประหลาดที่เค้าคิดกันแต่ละตัวจังเลยค่ะ แปลกดีแท้ แถมยังมีความหมายไปอีกอย่างด้วย

แอบเห็นกางเกงรัดรูปเหมือนกัน อิอิ รู้สึกสมัยนั้นกางเกงอย่างงี้กำลังฮิตป่ะคะ เห็นพวกนักร้องอะไรก็ใส่เยอะอ่ะ

รอพี่กบลงตอนต่อปายยย <3

#1 By nel on 2007-04-23 18:38