งวดนี้ทิ้งช่วงนาน พอดีเพิ่งกลับมาน่ะค่ะ

ต่อเลยน้า

หลังจากซาร่าห์กัดลูกพีชเข้าไปก็เริ่มเกิดอาการงง ขณะเดียวกัน จาเร็ธก็กำลังร่ายเวทจากลูกแก้วคริสตัลเพื่อนำซาร่าห์เข้าสู่งานเลี้ยงเต้นรำสวมหน้ากากของเขา

จากตุ๊กตาเจ้าหญิงในหีบเพลงแก้ว

กลายเป็นซาร่าห์ในลูกแก้วคริสตัล

ซาร่าห์ในชุดขาวยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางผู้คนที่สวมหน้ากากที่เต้นรำรื่นเริงสนุกสนาน คลอไปกับเพลง Falling in love

และแล้วเธอก็ได้พบกับใครคนหนึ่ง ที่เด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางฝูงชน



ผู้เผยหน้าตาของเขาออกมา ราวกับจะสื่อใจกับเธอเพียงผู้เดียว




มีคนหนึ่งในเน็ตบอกว่า Upon seeing Jareth's face, Sarah's jaws drop to the floor and stays there for the rest of the scene. ฮาและเห็นด้วยอย่างแรง

แต่เพียงพริบตา ชายหนุ่มคนนั้นก็หายไป ซาร่าห์พยายามตามหาเขา แต่ก็คลาดกันทุกครั้ง เราจะเห็นจาเร็ธเต้นรำกับหญิงสาวมากมายในงาน

ผู้คนมากมายเริ่มเข้ามารุมล้อมซาร่าห์ ทำให้เธออึดอัดทำตัวไม่ถูก หนึ่งในนั้นนำกล่องไม้มาให้เธอ

เมื่อเปิดออกมา

ซาร่าห์ผงะเมื่อเห็นสัตว์ประหลาดคอยาวหน้าตาพิกล ทำเอาผู้คนในงานเลี้ยงหัวเราะขบขันเธอเป็นการใหญ่

ซาร่าห์ทั้งสับสนและตกใจ เธอพยายามตามหาใครคนนั้นอย่างเร่งร้อน

ครั้งหนึ่ง ราชาก็อบลินถึงกับหัวเราะขำที่ซาร่าห์เดินเฉียดเขาไปโดยไม่สังเกต เพราะสอดส่ายสายตามองหาไกลเกินไป


(รูปใหญ่ของรูปนี้ เห็นสีตาสองข้างที่แตกต่างกันชัดเชียว ตามเรื่องจาเร็ธมี odd eyes ป๋าก็มีปัญหากับตา ทำให้ตาสองข้างคล้ายๆสีไม่เหมือนกันเช่นกัน ได้อารมณ์ภูตดีชะมัด)

เธอยังคงตามหาต่อไป

ท่ามกลางผู้คนคลาคล่ำรอบกายที่ราวกับจ้องมองเธออย่างเย้ยหยัน


และ...ในที่สุด

เขาผละจากหญิงสาวทุกคน เดินตรงเข้ามาหา

รวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขน เต้นรำในท่วงทำนองอ่อนหวาน (ประมาณว่า swept her off her feet เลยล่ะ)

แต่แล้วความไม่สบายใจก็บังเกิดขึ้น บรรยากาศเมื่ออยู่เคียงข้างเขากลับกลายเป็นอึดอัด

เสียงนาฬิกาตีครบสิบสองครั้งก้องกังวาน

รอยยิ้มแห่งชัยชนะของจาเร็ธ เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของราชาก็อบลิน

ซาร่าห์พยายามหนีออกจากงานเลี้ยง



ดูหน้าจาเร็ธสิ เศร้าแทนเลย (มันสงสารแต่คนหล่อ ^^;)

แม้จะหนีมาจนสุดงาน ก็กลับมีกระจกแก้วขนาดใหญ่ขวางกั้น ซาร่าห์หยิบเก้าอี้ขึ้นมา ฟาดเต็มแรง

ลูกแก้วคริสตัลแตกกระจาย กลายเป็นเศษเสี้ยวแพรวพราวราวกับความฝันที่แหลกสลาย

เธอร่วงลงมาในกองขยะ

ซาร่าห์ซึ่งสลบสไลอยู่ในกองขยะ ตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองยังกำลูกพีชไว้ในมือ แต่กลับมีหนอนน่าเกลียดชอนไชออกมาจากลูกพีชนั้น จึงรีบเหวี่ยงทิ้งไป

ซาร่าห์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนงง รู้สึกว่าตัวเองกำลังตามหาอะไรสักอย่าง แต่นึกไม่ออก หญิงชรา (Junklady) ที่หอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มหลัง ยื่นสิ่งหนึ่งให้แล้วถามว่า นี่หรือเปล่าสิ่งที่เธอตามหาอยู่

"แลนสล็อต!" ซาร่าห์รับตุ๊กตาหมีตัวโปรดมากอด แต่เธอยังไม่แน่ใจว่า นี่คือสิ่งที่เธอตามหา

จั๊งเลดี้จึงบอกให้ซาร่าห์เข้ามาดูในเพิง เผื่อจะเจอสิ่งที่กำลังตามหาอยู่

แต่สิ่งที่ซาร่าห์พบในเพิงนั้น


คือห้องนอนของเธอเอง

ซาร่าห์ได้แต่คิดว่า ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่ความฝันหรือเปล่า

แต่เมื่อเธอพยายามจะเปิดประตูเดินออกไป หน้าประตูกลับมีจั๊งเลดี้ที่เดินสวนเข้ามา

จั๊งเลดี้พยายามจะบอกซาร่าห์ว่า สิ่งที่เธอต้องการอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว พยายามนำของที่ซาร่าห์รักมาให้เด็กสาวถือไว้ ไม่ว่าจะเป็น ตุ๊กตาหมี ตุ๊กตากระต่าย กล่องดินสอกล่องโปรด รองเท้าแตะแพนด้าที่เธอไม่ยอมทิ้งแม้จะเก่าแล้ว ตุ๊กตาม้าน้อย เครื่องพิมพ์ระบายสี ฯลฯ จั๊งเลดี้ส่งลิปสติกให้ คะยั้นคะยอให้ซาร่าห์เล่นแต่งตัวให้เพลิดเพลิน

แล้วสายตาของซาร่าห์ก็เหลือบไปเห็น

หนังสือปกกำมะหยี่เล่มเล็กสีแดง

จั๊งเลดี้ถึงกับชะงัก

ซาร่าห์เปิดหนังสือออกมา แล้วเริ่มอ่าน

"แม้จะต้องฝ่าฟันภยันตรายและความลำบากนานัป ข้าก็ได้มาถึงปราสาทแห่งกอบลินซิตี้ เพื่อมารับตัวเด็กน้อยที่ท่านได้ลักพามา"

"เป็นอะไรไปจ๊ะ สาวน้อย ไม่ชอบของเล่นเหรอ เป็นของที่เธอรักทั้งนั้นเลยนะ" จั๊งเลดี้ชี้ชวน

"พวกนี้มันขยะทั้งนั้น"

"เห แล้ว..นี่ล่ะ" จั๊งเลดี้ หยิบตุ๊กตาเจ้าหญิงในหีบเพลงแก้วขึ้นมา "นี่น่ะ ไม่มีทางเป็นขยะแน่ๆ"

ซาร่าห์หยิบขึ้นมาดู ดวงตาสับสน กลับพลันกร้าวขึ้น

"ใช่สิ นี่มันก็ขยะเหมือนกัน ฉันต้องไปช่วยโทบี้" เธอเหวี่ยงหีบเพลงแก้วเข้าใส่กระจก ทำลายมนต์ขลังลง เธอฉีกทึ้งกำแพงห้องออก แล้วบรรดาเพื่อนๆของเธอก็ฉุดเธอขึ้นมา

หลังจากดีใจกันหอมปากหอมคอ ทั้งหมดก็เริ่มออกเดินทางต่อไป ประตูก็อบลินซิตี้ ตระหง่านอยู่เบื้องหน้า


ความคิดหลังจากดูครั้งนี้

นี่เรียกว่าเป็นไคลแม็กซ์ครั้งสำคัญที่สุดรองจากตอนจบเลยทีเดียว เป็นการเติบโตครั้งใหญ่ของซาร่าห์ เรามองว่า เหตุการณ์ในงานเลี้ยงสวมหน้ากากนั้น อุปมาเหมือน ความคิดความฝันเกี่ยวกับความรักของซาร่าห์ ซาร่าห์อยู่ในชุดขาวอันเพริศแพร้วราวกับเจ้าหญิง อย่างที่เธอคงจะเคยฝันมาโดยตลอด ดวงหน้าสดสวยไร้หน้ากาก โดดเด่นจากผู้คนในงานเลี้ยงที่ต่างแต่งกายด้วยแพรพรรณหลากสี และหน้ากากวิจิตรพิสดาร จะว่าไปก็เป็นความพยายามของจาเร็ธ ที่จะล่อลวงซาร่าห์ให้อยู่ในโลกของเขา ด้วยการสร้างสถานที่ที่ทำให้ความฝันของเธอเป็นจริง (ในลูกแก้ว) ความฝันที่เป็นตัวแทนของ ความบริสุทธิ์ ความเพ้อฝันของเด็กสาว ที่อยากจะเป็นเจ้าหญิง และได้พบกับเจ้าชายในฝันผู้งามสง่า

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาในงานเลี้ยง อาจจะเปรียบได้กับ peer pressure เพื่อนๆที่ล้อเลียนความไร้เดียงสาของเธอ(ต้องลองมองในความคิดฝรั่งนะคะ) จะเห็นว่า พวกผู้ชายในงานเลี้ยงกลุ้มรุมกะลิ้มกะเหลี่ย สาวๆในงานก็มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า หนึ่งในนั้นแกล้งเอาตัวประหลาดมาแกล้งซาร่าห์ (หน้าตาโคตรเหมือนนกคอยาวของชายชรากับหมวกนกนั่นมากๆ ลองนึกดูละกันว่ามันเปรียบเทียบกับอะไร) พอเธอตกอกตกใจ ก็ขบขัน (ในความไร้เดียงสาของเธอ) สภาพนี้ ทำให้ซาร่าห์ยิ่งมุ่งมั่นที่จะตามหาเจ้าชายในฝัน ครั้นได้พบกับจาเร็ธ ผู้มีสายตาแน่วแน่มองตรงมายังเธอ เป็นครั้งแรกที่ซาร่าห์รู้สึกถึงความเป็นผู้หญิงในตัวเอง

ผู้กำกับ จอห์น เฮ็นสัน ให้สัมภาษณ์ไว้ว่า "เราพยายามที่จะสร้างโลกของผู้ใหญ่ขึ้นมา ซาร่าห์ยังเด็กเกินกว่าจะอยู่ที่นั่น แต่มันก็มีความเย้ายวนแบบแปลกๆที่ดึงดูดเธอไว้"

ในเน็ตอธิบายไว้ดี เลยขอแปลมาแบบสรุปๆ พูดง่ายๆว่า โลกในลูกแก้ว เป็นโลกของ perverse adult sexuality ที่ถูกซ่อนไว้ ใต้ "หน้ากาก" ของความรักโรแมนติก (เรานึกถึงพวกการ์ตูนหรือนิยายลูกกวาดเคลือบยาพิษแฮะ)

ตัวเรามองว่า ซาร่าห์หลงลืมตัวไปกับเจ้าชายผู้สง่างามที่พาเธอเต้นรำไปรอบๆงานเลี้ยงที่น่าตื่นเต้นราวกับความฝัน แต่ผู้คนที่อยู่รอบตัวเธอและตัวจาเร็ธก็ยังทำให้เธออึดอัด (ตามสคริปท์เดิม ได้ยินว่า จาเร็ธต้องโอ้โลมซาร่าห์มากกว่านี้ เรียกว่าแทบจะพาซาร่าห์เข้าห้องเลยทีเดียว โชคยังดีที่เค้าตัดบทนั้นซะก่อน ไม่งั้นล่ะ คุก คุก คุก ^^;) จนต้องหนีไป ทำให้เธอเลิกหลงยึดติดเพ้อพกไปกับ เจ้าชายในฝัน และโลกในจินตนาการที่สวยหรู จนไม่อาจจะลืมตามองโลกแห่งความเป็นจริงได้ แต่เธอก็ไม่ได้กระโจนเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่แบบไม่ลืมหูลืมตา เพราะเธอวิ่งหนีจากมันไป ถือเป็นการปฏิเสธความสัมพันธ์แบบ adult sexualtiy ก่อนเวลาอันควรเช่นกัน (ปรบมือฮูเร ยินดีด้วยซาร่าห์จัง)

แต่ยังไงเราก็ยังมองว่า สีหน้าของซาร่าห์เมื่อได้พบกับจาเร็ธ และสีหน้าของจาเร็ธ เมื่อซาร่าห์หนีจากเขาไป แสดงให้เห็นว่า จาเร็ธกับซาร่าห์ผูกพันกันลึกซึ้งกว่าที่เห็น

ลูกพีช กับหนอน คนตีความไปต่างๆนานา แต่เราขอตีความว่า แม้ความฝันที่สวยงาม ก็ยังอาจมีความไม่โสภาอยู่ภายใน ซาร่าห์ได้เรียนรู้ว่า เธอควรจะลืมตาตื่นขึ้นมายอมรับว่าทุกสิ่งในโลกไม่เพอร์เฟค แทนที่จะมัวเพ้อหาพ่อเทพบุตรลมๆแล้งๆในฝัน เพราะว่าในชีวิตจริงนั้น ผู้ชายไม่ได้เป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวในนิทานเสมอไป

ประเด็นต่อมา ถ้าไม่ใช่ว่าสังเกตเห็นมาก่อน ฉากห้องของซาร่าห์ในกองขยะ ก็น่าจะทำให้คนดูรู้ได้แล้วว่า ทุกสิ่งในเขาวงกตนั้น เกิดขึ้นจากจินตนาการของซาร่าห์นั่นเอง ถ้าเราสังเกตข้าวของต่างๆในห้องนอนของซาร่าห์ จะเห็นสิ่งที่เป็นต้นกำเนิดของบรรดาสิ่งมีชีวิตและข้าวของต่างๆในเขาวงกต ไม่ว่าจะเป็น ตุ๊กตาคนแคระ (ฮอคเกิ้ล) ตุ๊กตากระทิง (ลูโด) ตุ๊กตาหมาใส่เสื้อเกราะ (เซอร์ดิดีมัส) หมาน้อยเมอร์ลิน (แอมโบรเซียส ม้าหมาของเซอร์ดิดีมัส) เขาวงกตจำลอง ตุ๊กตา fiery โปสเตอร์ The slashing machine หนังสือนิทานต่างๆฯลฯ รวมไปจนถึง ตุ๊กตาเจ้าหญิงในหีบเพลงแก้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นตัวแทนความเป็นเด็กที่ซาร่าห์ยึดไว้อย่างแน่นหนา และเฝ้าหลอกตัวเอง ขังตัวเองไว้ไม่ให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างที่ควรจะเป็น แต่ครั้งนี้ เธอเข้าใจแล้วว่า สิ่งของนอกกายพวกนี้ เป็นเพียงแค่ขยะ แม้แต่ความเพ้อฝันที่มีค่าที่สุดของเธอ (ตุ๊กตาหีบเพลงแก้ว) ก็เช่นกัน ไม่อาจเทียบกับความสำคัญของสิ่งอื่นในชีวิต (เช่น โทบี้)

ทีนี้ถามว่า ตัวจาเร็ธล่ะ เป็นแค่จินตนาการของซาร่าห์ด้วยหรือเปล่า ก็มีการตีความไปเยอะแยะหลายสำนัก แต่เราอยากจะคิดว่า "ไม่ใช่" นะ ถึงแม้จะมีคนบอกว่า จาเร็ธน่ะเป็นจินตนาการจาก ตุ๊กตาเอลฟ์นักร้องที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของซาร่าห์ หรือคนรักของแม่ที่แท้จริงของซาร่าห์ ก็ตาม(อย่าให้พูดถึงเรื่องนี้เลย ฟรอยด์คงเขียนวิเคราะห์ได้เป็นเล่มเชียวล่ะ) เราคิดว่า ก็อาจจะเป็นไปได้ว่า จาเร็ธมีตัวตนอยู่ เป็นราชาก็อบลินจริงๆ ไม่ได้เกิดจากจินตนาการของซาร่าห์ แต่ใช้จินตนาการของซาร่าห์ในการสร้างโลกที่จะดึงซาร่าห์ไว้กับเขา (แหะ แหะ เพ้อไปมั้ยนี่ แต่มันฟังโรแมนติกกว่า จาเร็ธเป็นแค่คลื่นในสมองของซาร่าห์นะ) เพราะถ้าเป็นแค่จินตนาการจริงๆ คงไม่มีบุคลิก ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกมาก ไม่ทำให้จาเร็ธแปลกใจจนต้องอุทานว่า "She should not have gotten this far" หรือตอนที่ซาร่าห์มาถึงเขาวงกตครั้งแรก ฮอคเกิ้ลพูดว่า "อ๋อ เธอนั่นเอง" เหมือนกับว่าโลกนี้ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรอคอยซาร่าห์อยู่

ครั้งหน้าจบแล้วค่ะ


edit @ 2007/05/02 16:27:49

Comment

Comment:

Tweet

^
^
เคยเห็นปกการ์ตูนเรื่องที่ว่าเหมือนกันค่ะ
ภาพสวยอยากอ่านจัง ...แต่ข้างในเป็นอย่างนั้นเหรอเนี่ย

ในที่สุดก็ถึงฉากเต้นรำแล้ว
สมัยก่อนเรื่องที่มันดูโรแมนติก
เจ้าหญิงเจ้าชายอะไรแถวๆนั้น
จะขาดฉากนี้ไปไม่ได้เลย
และอย่างน้อยเด็กผู้หญิงก็คงมีสักครั้ง
ที่เคยคิดเหมือนซาร่าห์ล่ะนะ
(แต่เต้นรำไม่เป็น หุๆ )

ส่วนเรื่องของจาเร็ธยกมือเห็นด้วยค่ะ...ในเมื่อมีความสามารถเสกอะไรมากมายมาล่อลวงซาร่าห์ขนาดนั้นแล้ว เรื่องที่ว่าทำหน้าตาตัวเองเหมือนตุ๊กตาเอลฟ์หรือคนรักของแม่ก็คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงเท่าไรน้า

อ่า...ยาวจังเลย

#6 By W-mira-S on 2007-05-04 00:49

ขอโทษที่เม้นยาวนะคะ กดโพสแล้วตกใจ
มาเสริมอีกนิด..พอดูหน้าปกเรื่องตอนต่อแล้วเห็นมีชื่อjim hensonอยู่ด้วย เลยไม่แน่ใจว่าเป็นตอนต่อจริงๆรึเปล่า(แต่จากรีวิวที่เขียนเหมือนคนอ่านบอกว่าเป็นเหมือนแฟนฟิก?)
ลิงก์ค่ะhttp://www.amazon.com/Return-Labyrinth-1-Chris-Lie/dp/1598167251/ref=pd_bbs_sr_5/002-5827393-5028835?ie=UTF8&s=books&qid=1178151884&sr=8-5 เห็นจาเร็ทกะโทบี้แล้วใจละลาย โฮๆ~

#5 By kappa on 2007-05-03 08:38

อ๊าา~มาลงชื่ออ่านช้ามากๆ ชอบเรื่องนี้มากๆเลยเหมือนกันค่ะพี่ อ่านรีวิวของพี่แล้วทำให้รู้แง่มุมที่ไม่รู้มาก่อน(+คิดไม่ถึง)เยอะเลย อ่านแล้วสนุกมากเลยค่ะ โฮกก~~
ตอนเด็กๆดูเรื่องนี้แล้วโฮกมาก ถึงมาดูสมัยนี้ที่เทคนิกพิเศษก้าวหน้าไปถึงไหนๆก็ยังรู้สึกว่าสุดยอดอยู่ดี (แถมยังชอบแบบเก่ามากกว่าสมัยใหม่ด้วย แฮ่ๆ)ชอบที่เป็นหุ่นชักมือ ผสมผสานกับเทคนิกที่ทำให้ดูแล้วไม่เบื่อเลย ฉากที่ประทับใจก็เยอะมากๆ เพิ่งไปซื้อดีวีดีมาเก็บแต่ดันเป็นแบบล็อกโซนต้องหาโค้ดมาแก้วุ่นวายเลยค่ะ ..แต่ยอมอยู่ดี ฮ่าๆ ทึ่งในความละเอียดของเฮียจิมด้วย ออกแบบกอปลินไว้แบบมีชื่อทุกตัว+ประวัติสั้นๆของแต่ละตัวอีกแน่ะ(ท่าทางลุงแกชอบกอปลินกะแฟรี่มากเลย ถึงกับออกหนังสือมาเป็นเล่มๆ)
..ตอนดูครั้งแรกกรี๊ดจาเร็ทมาก(เท่ห์อร๊าๆๆ)ตอนนี้มาดู..เหมือนพี่เลยอ่ะเอาแต่นั่งตัวสั่นกึกๆๆ (ฮาสุดๆ...กะอะไรๆที่มัน"เตะ"ตาเหลือเกิน...เท่ห์ดีแต่ทำไมต้องเป็นกางเกงรัดรูปด้วยย )จริงๆระดับความสูงของฮอกเกิ้ลมันอยู่ระดับนั้นพอดี พอถ่ายซูมฮอกเกิ้ล..มันเลยเหมือนถ่ายตรง..เ่อ่อ..ไปโดยปริยาย
ส่วนเรื่องชายชรากะหมวกนกนั่นทำเอาอึ้งไปเลยจริงๆ=[]=ll

ยกมือสนับสนุนความคิดที่ว่าจาเร็ตไม่ได้เป็นแค่ความคิดของซาร่าห์ด้วยค่ะ~ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะเศร้าแย่เลย
ปล.เรื่องนี้ตอนแรกที่ดูก็ตีความได้แค่ผู้ชายที่พยายามทำตัวมีอำนาจเหนือผู้หญิง(แต่สุดท้ายก็ไม่ได้มีอำนาจอะไรเลย)เองอ่ะค่ะ
ปปล.เห็นมีคนทำการ์ตูนคล้ายๆแฟนฟิก(รึเปล่า?)ต่อจากเรื่องนี้ด้วย เนื้อเรื่องเป็นตอนโทบี้โตแล้ว จาเร็ทเลยจะนำตัวกลับมาที่อาณาจักรกอปลิน..ปกสวยมากกก(อ.ที่วาดalichinoน่ะค่ะ)แต่พอดูด้านในกลับเป็นใครวาดก็ไม่รุ..ซาร่าห์มีกล้ามด้วย อยากอ่านเนื้อเรื่องแต่ทนกะภาพไม่ไหวเลยค่ะ ฮือๆ

รออ่านตอนต่อค่ะ~
อีกนิด ป๋าแกเสี่ยงคุกจริงๆค่ะ ทั้งล่อลวงเด็กสาวทั้งลักพาตัวเด็กชาย โอ้วว~สุดยอดด5555

#4 By kappa on 2007-05-03 08:30

ให้ฟีลโบราณๆ
ไม่เคยดูแฮะ ถ้าTsutaya มีจะไปหามาดูก่ะ
ปล.ชุดซ่าร่าห์สวยมากกกกกกกกกก

#3 By Mori Kamolvutana on 2007-05-02 23:17

แอบไปอ่านย้อนหลังตั้งแต่ตอนแรก
ไม่เคยดูเรื่องนี้ค่ะ แต่ว่าตอนนี้อยากดูมากๆ
อ่านๆมานี่ประทับใจมากเลยค่ะ
ยังจะหาซื้อได้อยู่มั้ยคะเนี่ย

#2 By Step*Lunar on 2007-05-02 18:00

อ๋า...
เรื่องนี้!!!
เก่าแล้วนี่นา ><
น่าเคยดูด้วยเจ้าคะ
สนุกใช้ได้ เสียดายที่พวก
ตัวประหลาดๆของมัน ทำออกมาไม่ดีเลย
หุๆ...
ไม่เคยคิดว่าจะมีคนรู้จักเรื่องนี้

#1 By RenaviA on 2007-05-02 16:59