Review : The Natural (1984)

posted on 20 Feb 2009 10:25 by chihaya in Movies

"When I walked down the street people would've looked and they would've said there goes Roy Hobbs, the best there ever was in this game." - Roy Hobbs in "The Natural"

เร็วๆนี้ได้ DVD หนังเรื่อง For love of the game มา ก็เลยทำให้คิดถึงหนังเบสบอลทั้งหลายที่เคยดูมา  แล้วก็เกิดมีไฟอยากจะเขียนเกี่ยวกับความประทับใจที่มีต่อหนังเบสบอลทั้ง 5 เรื่องที่เคยดูมา ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน จะไล่ไปตั้งแต่เรื่องที่ชอบน้อยที่สุดไปถึงเรื่องที่ชอบมากที่สุด (จะได้มีแรงขับให้เขียนจบ)

มาเริ่มกันตั้งแต่

The Natural (1984)


นำแสดงโดย  Robert Redford, Glenn Close, Kim Basinger

ดูครั้งแรกในคลาสภาษาอังกฤษ ตอนนั้นยังไม่รู้จักเลยว่าเบสบอลเค้าเล่นกันยังไง ศัพท์สำคัญที่ได้จากเรื่องนี้คือ jinx เพราะ พอ คิม บาซิงเจอร์ โผล่ออกมาเกาะแกะกับพระเอกทีไร อ.ก็จะร้องว่า See? She jinxed him! ^^; 

ด้วยความไร้เดียงสาเกี่ยวกับเบสบอลในสมัยนั้น ในบางอารมณ์ข้าพเจ้าจึงไพล่คิดไปว่า เบสบอลมันอาจจะเป็นกีฬาบ้าพลังเว่อร์เทพตามในหนังจริงๆ ประมาณคนเราสามารถตีลูกเบสบอลแตก, ทำ 1.0 BA (Batting average), หวดโฮมรันทีระเบิดแผงสปอตไลท์จนเกิดเป็นดอกไม้ไฟสีทองตกทั่วสนาม, มีนักกีฬาสละชีพในการรับลูกเบสบอลจนชนผนังตายคาที่ (จริงจริ๊ง)

ด้วยเหตุนี้ พอมาดู The Natural อีกครั้งตอนที่โตแล้ว ข้าพเจ้าจึงเกิดอาการกรามค้างร้อง เฮ้ยยยยย เอางี้เลยเรอะ อยู่หน้าจอได้เป็นวรรคเป็นเวร

แต่ก็...นะ หนังมันสร้างตั้งกี่สิบปีมาแล้วล่ะ แต่คนดูผู้ชายเค้าก็ยกย่องเรื่องนี้กันแบบขึ้นหิ้ง นี่เราคงจะขาดความละเมียดละไมของคนในสมัยก่อนสินะ หรือไม่ก็ไม่เข้าใจหนังที่สร้างมาทาร์เก็ตกลุ่มผู้ชายสุดๆอย่างเรื่องนี้

ว่าด้วยเรื่องย่อ

มันเป็นเรื่องราวของ รอย ฮอบส์ หนุ่มบ้านนาที่ใฝ่ฝันจะเป็นนักเบสบอลมืออาชีพ และได้สร้างไม้เบสบอลคู่ใจของตัวเองขึ้นมา ตั้งชื่อว่า Wonder Boy (พร้อมสัญลักษณ์สายฟ้าเสร็จสรรพ)  ฝีมือขว้างลูกระดับพระกาฬของพ่อหนุ่มเข้าตาแมวมองจนได้รับเลือกเข้าเมเจอร์ลีก แต่ดันถูกเป่าไส้แตกซะก่อนจะได้เข้าร่วมทีม

สิบหกปีต่อมา เขาได้กลับมาใหม่ ด้วยฐานะรุกกี้รุ่นลุงวัย 35 (ซึ่งเป็นอายุที่นักเบสบอลปกติจะแขวนไม้แล้ว) เขากลับมาในตำแหน่งไรท์ฟิล และแบตเตอร์ (พร้อมไม้คู่ใจ) ที่หวดแม่นจนกลายเป็นตำนาน และเหล่าเซียนพนันต้องเต้นผาง รีบส่งนางนกต่อมาทำเสน่ห์เพื่อหวังดับอนาคตพ่อเจ้าประคุณ 

รอยคุงจะหลุดบ่วงกามของสาวผมทองไปได้หรือไม่ เขาจะยอมเสี่ยงชีวิตที่กระเสาะกระแสะจากโรคกระเพาะทะลุ(สาบานนะว่านี่พระเอกฮอลลีวู้ด)เพื่อลงแข่งนัดสำคัญไหม เขาจะสร้างตำนานให้กลายเป็น The best that ever was ได้อย่างไร  ธรรมะกับอธรรม ใครล่ะจะเป็นฝ่ายกำชัยในตอนสุดท้าย (คงไม่ต้องตอบมั้ง)

หนังเบสบอลเพียวๆเป็นอะไรที่สร้างยาก และเสี่ยงขาดทุนสูง หนังเบสบอลฮอลลีวู้ดส่วนใหญ่จึงต้องเบี่ยงเบนไปทางใดทางหนึ่ง เช่น ดราม่า (A league of their own), โรแมนติก (For love of the game), โรแมนติกคอเมดี้ (Bull Durham), ไปจนถึงแฟนตาซี (Field of dreams) โดยเขี่ยเบสบอลเป็นวิ้งๆอยู่เป็นแบ็คกราวด์   แต่ The Natural นี่ข้าพเจ้าอับจนปัญญา ไม่รู้จะวางเข้าซองไหน เพราะตัวเรื่องคล้ายๆจะดราม่า ผสมความรักอันแสน cliche แต่มี element ชวนหัวร่อ (แบบข้าพเจ้าขำเอง ผกก.ไม่ได้หวังให้ขำ) และความเว่อร์โคตระจนเฉียด fantasy พร้อมกับปมที่คลายไม่ออกของเรื่องที่สามารถจะข้องใจคนดูไปได้อีกนานเท่านาน (ยัยบ้าที่ยิงพระเอกมันเป็นใคร)

เรื่องนี้แม้จะตอบสนองความฝันของผู้ชาย(?) ประมาณในเรื่องมีสาวสวยกี่คน พ่อหวังฟันหมด  ก็ยังสอนให้รู้ว่า นอกใจเพียงครั้ง อาจพลาดพลั้งถึงตาย

 

ฉากเป็นฮาสำหรับเราในเรื่องนี้

ครั้งหน้าจะเป็น Field of Dreams

Comment

Comment:

Tweet