จะพยายามสปอยแต่น้อย แต่ยังไงก็ขอยืนยันว่า ใครยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้ และคิดจะอ่าน โปรดปิดหน้านี้เถอะค่ะ

ไม่ขอเล่าเรื่องย่อ เพราะคิดว่าคนที่จะมาอ่านหน้านี้ ควรจะได้อ่านหนังสือเล่มนี้มาแล้ว เอาเป็นว่าจะใช้เนื้อที่ในการ "พล่าม" ละกัน

จะบอกว่าไม่สนุกสุดเหยียดอย่างที่คาดค่ะ อาจจะเพราะหวังไว้มากเกินไปก็ได้ เล่มสองเล่มสามพีคอย่างแรงไปแล้วนี่เนาะ อีกอย่างเจ็นคุงไม่ใช่คนเดินเรื่อง เลยขาดสีสันไปเยอะเหมือนกัน

แต่ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะคะ หนังสือยังฉลาดเหมือนเคย ต้องซูฮกคนเขียนจริงๆ มีฉากจี๊ดๆที่ทำให้ประทับใจมากมาย บางฉากนี่อ่านแล้วสมองระเบิดโพละ ด้วยความทึ่ง ประมาณว่า คนเขียนทำไมถึงแยบยลขนาดนี้! อย่างเช่น ฉากที่่ทาสพยายามจะตอบแทนบุญคุณโซฟอส  การที่โซฟอสละเอียดอ่อนพอที่จะเข้าใจความรู้สึกตรงนั้น มันแสนจับใจและทำให้เราชอบโซฟอสขึ้นเยอะเลย จากเดิมที่นึกไม่ออกว่าหมอนี่จะน่าสนใจยังไง แต่คนเขียนทำให้เราค่อยๆรู้สึกดีกับโซฟอสขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าโทนเรื่องจะเนือยไปบ้าง ก็ให้อภัยได้

อย่างหนึ่งที่ติดอยู่ในใจของเราก็คือ เพราะเราอ่านหนังสือไม่แตกรึเปล่าไม่รู้ พูดตรงๆ นึกไม่ออกว่า เฮเลน กับโซฟอส รักกันได้ยังไงหว่า แล้วมิตรภาพของเจ็นกับโซฟอสด้วย เราเข้าใจว่าทำไมโซฟอสถึงเชื่อใจเจ็น แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ็นถึงได้ไยดีโซฟอสขนาดนั้น เดาว่าอาจจะเพราะลึกๆแล้วเจ็นรู้สึกชื่นชมที่โซฟอสเป็นคนจิตใจดีก็ได้

สาเหตุหนึ่งที่ไม่กรีดกราดกับเล่มนี้เท่าเล่มก่อนๆ นอกจากจะเพราะเจ็นบทน้อย (ไม่ค่อยลำเอียงเลยนะเรา) และพล็อตเดาล่วงหน้าได้ง่าย การหักมุมก็ไม่ค่อยตีแสกหน้าเหมือนสามเล่มแรก

สุดท้ายที่ต้องคร่ำครวญเหมือนกับทุกคนก็คือ เราต้องรออีก 4-5 ปีกว่าจะได้อ่านเล่มต่อไปใช่ไหมเนี่ย >_>;

Comment

Comment:

Tweet

เมย์ว่าตัวเองขอบเล่มสามเพราะเป็นเล่มแรกที่อ่าน ใจก็คิดว่าจะเป็น YA แต่เอาเข้าจริงแล้วไม่ใช่เลย เจอกับความแยบคายของคนเขียนแล้วทึ่งไปอย่างรุนแรง เป็นหนังสือที่อ่านจบ แล้วหยิบมาอ่านใหม่อีกรอบภายในเวลาห่างกันไม่ถึงสามวัน

อีกเหตุผลนึงที่ชอบเพราะเล่มนี้เป็นเรื่องการเมือง

ส่วนเล่มสองนี่ ก็ชอบมากนะคะ เราคิดว่า มันเป็นเรื่องการสงคราม (ซึ่งก็เป็นอีกประเด็นนึงที่ชอบพอกัน) แต่ฉากที่ชอบมากที่สุด กลับเป็นฉากบอกรัก ที่บอกว่า (ประมาณนี้นะคะ จำประโยคเต็ม ๆ ไม่ได้) ความรักของเขาเอาชนะได้กระทั่งการตัดแขน

#4 By max on 2010-04-25 19:31

คุณเมย์ >> กบชอบเล่ม 2 ที่สุดล่ะค่ะ แบบว่ารู้สึกดีที่ถูกคนเขียนปั่นหัวเล่น (เอ๊ะ ยังไง)

เรื่องความรัก ตอนเจ็นกับไอรีนยังพอเข้าใจนะคะ เจ็นเล่นทำตัวเป็นมดแดงเฝ้าพวงมะม่วงมาแต่เล็กแต่น้อยเลย ส่วนไอรีน เจอเจ็นขนาดนั้นแล้วไม่ใจอ่อนรับรักก็แย่แล้วล่ะ (อะไรนะคะ กบลำเอียงไปเหรอ ไม่จริงน่า!)

เห็นด้วยเรื่องขโมยซีนค่ะ เวลามีชื่อเจ็นโผล่ออกมานี่ กบกระดี๊กระด๊าซะลืมโซฟอสไปเลย อีกอย่าง โซฟอสจะโดนอะไรก็ไม่ค่อยลุ้น เพราะรู้ว่ายังไงเจ็นก็ต้องมาช่วยตอนจบ >_>; สำหรับโซฟอส ก็ชื่นชมการกับการเติบโตเป็นผู้ใหญ่นะคะ แต่ก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์กับ idealism ของหนุ่มน้อยเหมือนกัน ตอนพ่อคุณเล่นบทโหดขึ้นมา วินาทีแรกก็ ว้าว! นะ แต่ทันทีหลังจากนั้น ก็อดรู้สึกใจหายไม่ได้ เสียดายที่ไม่สามารถหาทางอื่นที่ดีกว่านี้ได้ แม้จะเข้าใจว่ามันไม่ realistic ก็เถอะ จะว่าไปมันก็คือการเดินทาง coming-of-age ของโซฟอสนะนี่

ไม่รู้ว่าเล่มต่อไปคนเขียนเค้าจะเล่าเรื่องโดยผ่านมุมมองตัวละครไหนต่อนี่สิ แต่ยังไงขอให้มีนิทานอีก ชอบอ่านนิทานในเรื่องมากค่ะ ตีความได้หลายสถานการณ์ดี

คุณหมาเหงาในเงาจันทร์ >> ถ้าทำใจกับโซฟอสไว้แล้ว น่าจะดีกว่าที่คาดนะคะ คนเขียนเค้าเขียนได้สมคาแรคเตอร์มากเลย ปัญหาคือตอนแรกเราปิดหูปิดตา กระโจนลงไปทั้งตัวเพราะคิดว่าจะเจอเจ็นที่คิดถึงน่ะสิ เง้อ

#3 By chihaya on 2010-04-22 08:18

ทำใจไว้นิดหน่อยเหมือนกันค่ะ เพราะบุคลิกของโซฟอสไม่ค่อยน่าตื่นเต้นนัก (แต่ถ้าเขียนแบบเเก่ก็คงขัดกับบุคลิกของโซฟอสแล)

ป.ล. สี่ซ้าห้าปีสินะ...สินะ เหอเหอ
เมย์อาจจะทำใจตั้งแต่ก่อนเริ่มอ่านว่า ยังไงเล่มนี้คงจะเทียบกะเล่มสามไม่ได้แน่ (เราคิดว่าเล่มนี้ดีที่สุดค่ะ) ก็เลยรู้สึกเป็นบวกกับเล่มนี้มาก เพราะดีกว่าที่คิดเยอะ

เมย์ว่า คนแต่งทำได้ดีมาก ๆ ในการทำให้คนอ่านเห็นอีกด้านของโซฟอส เพราะเท่าที่เห็นเขาในเล่มแรก ช่างเป็นตัวละครที่ไม่น่าสนใจเลย เหมือนเอามาเปรียบเทียบกับเจน เพื่อให้เห็นความแตกต่างของคนสองคน อีกอย่างนึงก็คือ มุมมองในเล่มแรกที่มีต่อโซฟอส (ที่ผ่านสายตาของเจน) ทำให้ดูเหมือนเขาเป็นคนเรียบ ๆ แล้วก็โคตรเป็นคนดี แต่ในเล่มนี้มันทำให้เราเห็นอีกด้านนึง ได้เข้าไปอยู่ในหัวของเขา และเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขา ซึ่งในแง่ของโซฟอส เราว่า คนแต่งทำได้ดีกว่าที่หวังมาก ๆ

แต่ในแง่ของเรื่องทั้งชุด เพราะลำเอียง (ยอมรับมาก) ที่มันไม่ใช่เรื่องของเจน ก็เลยรู้สึกว่ามันด้อยกว่าเล่มสองและสาม ซึ่งเห็นได้ชัดมากสำหรับเราเลย เพราะตอนที่อ่าน ถ้าฉากไหนเจนโผล่เข้ามามีบทบาท แทบจะเรียกได้ว่า แย่งซีนไปจากโซฟอสแบบซึ่งหน้าเลย นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดีนักสำหรับตัวละครที่เป็นตัวเอกของเรื่อง

ส่วนที่เราชอบมากที่สุด ก็คือช่วงเวลาที่โซฟอสต้องทิ้งความไร้เดียงสาไว้เบื้องหลัง และยอมรับว่า การเป็นผู้นำ บางครั้งก็ต้องตัดสินใจในสิ่งที่ยาก และเหี้ยมโหด ในช่วงเวลาที่โซฟอสบรรลุถึงความจริงข้อนี้ เรารู้สึกเลยนะคะว่ามันเป็นฉากที่ทรงพลังสำหรับเรามาก เพราะมันเปลี่ยนแปลงตัวละครไปตลอดกาล

สำหรับความรักระหว่างโซฟอสและเฮเลน คิดคล้าย ๆ กันค่ะ ไม่รู้สึกว่า มันก่อตัวเมื่อไหร แต่ดูท่าว่าจะเป็นสไตล์การเขียนของคนแต่งอยู่แล้ว ดูจากเล่มสองที่เป็นเรื่องของเจน และไอรีน แต่ในเล่มนั้น คนอ่านยังได้เห็นพฤติกรรมของไอรีน และเจน ทำให้พอจะตีความบางอย่างได้

#1 By max on 2010-04-21 17:02